ورزش زنان در دو پرده  بر خلاف همه ادعاهايي كه در مورد ورزش زنان مي شود. زنان جايگاه معتبري در تفكرات مردسالارانه ندارند. سالن هاي زنان به راحتي در اختيار مردان گذاشته مي شود. نسبت بودجه دريافتي كه صرف ورزش زنان مي شود عادلانه نيست. تصميم گيرندگان اصلي در تشكيلات زنانه مردان هستند كه حكم زنان را امضاء مي كنند. تقويم ورزشي زنان با تقويم ورزشي مردان متفاوت است. سراسر تقويم هاي زنانه به چند مسابقه داخلي و كلاس آموزشي و يا در نهايت مربيگري خلاصه مي شود. ديدگاه كاملا مردانه به شدت به ورزش زنان آسيب مي رساند. از ورزش زنان تنها در وسط سخنراني ها، و مراسم متعدد با ژست هاي كاملا مصنوعي ياد مي شود ولي در عمل همه چيز در سايه قرار مي گيرد.
اين نگاه افراطي نيست هم زهرا شريفي به عنوان مسوول طرح سنجش ساختار دختران دانش آموز برآن صحه مي گذارد و هم افسانه حسن نايبي معاونت ورزش بانوان استان و نايب رييس هيأت بسكتبال آن را رد نمي كند.
پرده اول:سالن بدنسازي هلال احمر
خانم شريفي: خاطرم هست كه چند سال پيش از طرحي صحبت مي كرديد كه در سطح مدارس انجام مي شد و البته نتايج قابل تاملي هم داشت.
بله! طرح سنجش ساختارقامتي دانش آموزان دختر از سال ۷۸ شروع شد و در مرحله اول دانش آموزان دوره راهنمايي را پوشش داد كه البته تا سال تحصيلي ۸۶ اين طرح ادامه داشت و ۹۰ درصد دختران دانش آموزان استان تحت پوشش اين طرح قرار گرفتند. متاسفانه نتايج بدست آمده بسيار تكان دهنده بود آماري كه در آن زمان بسياري از مسوولان را به اين نتيجه رساند كه واحد بحران تشكيل دهند ولي متاسفانه بعد از ۸ سال كه از اجراي اين طرح مي گذرد هيچ كاري صورت نگرفته است. تنها آموزش وپرورش و كارگروه تندرستي به احداث دو كلينيك حركات اصلاحي بسنده كردند كه كلينيك منطقه ۲ آموزش و پرورش ۶ و ۷ ماهي است شروع به كاركرده و تابستان امسال نيز با اخذ هزينه به درمان مراجعان مي پرداخت ولي كلينيك منطقه ۲ اصلا فعال هم نيست.
اين طرح در شهر قزوين اجرا شده يا در كل استان؟
اين طرح كشوري بود و در كل استان اجرا شد ولي نسبت به ديگر استان هاي ديگر قزوين پيگير تر بود.
اين طرح ويژه دختران دانش آموز است يا پسران را نيز پوشش مي دهد؟
طرح سنجش ساختار قامتي دانش آموزان ويژه دختران بود ولي به صورت درصدي و آزمايشي، يك به چهار پسران دانش آموز را نيز تحت پوشش گرفت.
نتايج اين تحقيق چيست كه آن را تكاندهنده مي خوانيد؟
دقيقاً نمي توانم آمار ارائه كنم، فردا متهم به سياه نمايي مي شويم، ولي همين قدر بدانيد كه بالاي ۶۰ درصد دانش آموزان ۱۹-۱۵ سال، دچار ناهنجاري هاي بدني وضعف عضلاني هستند كه مهمترين علت آن هم فقر حركتي است و دختران به شدت با آن درگير هستند. متاسفانه اكثر دختران، توأمان يك يا دو هنجار با هم دارند.
فقر حركتي به چه دليلي به وجود مي آيد؟
فقر حركتي به دلايل مختلف به وجود مي آيد، زندگي ماشيني، رشد شهرنشيني و توسعه صنعت و پيشرفت تكنولوژي اگرچه در همه زمينه ها تحولات زيادي را براي جامعه بشري به ارمغان آورده و جنبه هاي مثبتي داشته اما پيامدهاي منفي بسياري را نيز داشته و آدمي را با فقر حركتي روبرو كرده، ارمغان اين تكنولوژي چيزي جز ضعف عضلات، اختلالات رواني؛ ناهنجاري هاي بدني، چاقي، بيماري هاي دستگاه گردش خون، تنفس، ياس، افسردگي نيست.
ماشيني شدن زندگي انسان ها، نياز آدمها به حركت را بيشتر از گذشته ضروري مي كند. تغيير فرم بدن كه باعث بروز دردهاي عضلاني، موضعي، اختلالات استخواني ودر نهايت كاهش كارايي بدن مي شود. قرار گرفتن بدن در يك حالت نامطلوب عملكرد ناموزن اندام ها، صدمات ارگانيكي، بروز بيماري هاي مثل كمر درد و آرتروز مي شود كه اثرات بسيار نامطلوبي دارد و اين عوارض در زندگي آينده مخصوصاً دختران بسيار محسوس است.
اين معضلاتي كه نام برديد تنها به دختران مربوط است يا كل دانش آموزان؟
در دختران بسيار حادتر است. پسران به لحاظ تحرك وضعيت بهتر و مطلوب تري قرار دارند، دختران از حداقل فضاها هم برخوردار نيستند كل فضايي كه دختران ما در اختيار دارند مربوط به همان دو ساعت زنگ تفريح مدارس است. شهرهاي ما مردانه ساز است. بنابراين آنها مي توانند از فرصت ها و فضاهاي گوناگون استفاده كنند. پسران در حالي كه مي توانند با گذاشتن دو تا آجر و يك توپ پلاستيكي ۱۰ نفري مشغول باز مي شوند. كسي هم به آنها خرده نمي گيرد ولي فقر فرهنگي در ايران آنقدر بالا است كه شما نمي توانيد مسيري را در خيابان بدويد و كسي هم نگاهتان نكند و يا بپذيرند تنها ورزش مي كنيد. خوشايند جامعه نيست كه دختر در فضاي باز ورزش كند. آنقدر نگاه ها تند و ناپسند است كه فرد پشيمان مي شود. متاسفانه وضعيت مالي تمام خانواده هاي ما هم طوري نيست كه انتظار داشته باشيم تمام دختران را به كلاس آموزشي ببرند. مدارس دخترانه و پسرانه بايد متفاوت باشد و مدارس دخترانه لازم است ديوارهاي بلند داشته باشد تا فضاي حياط را استتار كند تا دانش آموز ما اجازه داشته باشد بدون حجاب ورزش كند.
ولي در چند سال اخير ورزش همگاني رشد بسيار خوبي پيدا كرده اگرچه هنوز همه گير نشده!
مطمئن هستم قسمت اصلي اين رشد چند سال اخير مديون اجراي همين طرح ساختار قامتي است. گر چه من معتقدم ورزش همگاني فرهنگ ساز و مروج است، ما بايد فضاهاي لازم را براي دختران در نظر بگيريم. مردان در تمامي مكان ها مي توانند ورزش كنند و يا حتي شنا كنند ولي زنان مجبور هستند تنهادر سالن هاي سرپوشيده، مسقف و استاندارد شنا كنند و يا همان ورزش همگاني با لباس هاي بسيارنامناسب انجام مي شود من جدي ترين سوالم اين است كه كي بايد آفتاب پوست اين دختر دانش آموز را ببيند؟
به نظر مي رسد كه زنان بيشتر از ورزش همگاني استفاده مي كنند؟
بله، همين طور است. من خودم مربي بدنسازي هلال احمر قزوين هستم. بيشترين استقبال زنان در كلاس هاي آمادگي جسماني و ايبروبيك است و در رده سني ۱۸ تا ۲۵ سال و يا خانم هاي ۴۰ ساله به بالا كه ديگر از سن بازي كردن آنها گذشته است. ومعمولاً براي كاهش دردهاي عضلاني، مفصلي مراجعه مي كنند و يا به توصيه پزشكان ولي متاسفانه پس از اين كه كلي درد كشيده اند، دارو خورده اند؛ فيزيوتراپي رفته اند تازه به سمت ورزش مي آيد. اما خانم هاي جوان عموماً يا متوجه شده اند كه سلامت آنها دچار مشكل است و يا به خاطر زيبايي اندام مي آيند و تازه مي فهمند كه بدنشان تقارن ندارد، ناموزن است. آرتروزگردن، زانو، پادرد هاي مزمن دارند، اين دردها چاره اي جز ورزش ندارد.
قسمت اصلي مشكل ورزش زنان "فقر فرهنگي" است!
بله، مهمترين وعمده ترين مشكل ورزش زنان فقر فرهنگي و بي توجهي به آن است. وقتي به لحاظ بهداشت به نوجوانان چيزي نياموخته ايم، او اطلاعات غلط و نادرستي از ديگران دريافت مي كند. مسواك زدن در اكثر خانواده ها جا افتاده است اما آيا ورزش كردن نيز اين طور است؟ اگر مسواك كردن يك امرعادي شده به خاطرهزينه هاي بالاي دندان پزشكي است و درد، آن غير قابل تحمل اما ما آن قدربه درمان نمي پردازيم تا افراد غير حرفه اي هم مي فهمند دختر ما افتادگي شانه، گودي كمر دارد. اين دختر تازه به سن ازدواج رسيده براي خانواده مهم مي شود. شما به كسي كه سرما مي خورد مي گوييد مريض، ولي وقتي فردي تا مدت ها از دردكمر، شانه، گردن رنج مي بردكسي دردش را جدي نمي گيرد.
كداميك از دستگاه ها در امر ورزش دخيل هستند!
همه دستگاه ها بايد در عرصه ورزش كمك كنند اگر مستقيم هم درگير نباشد به صورت غيرمستقيم مي توانند نقش خودشان را ايفا كنند علي الخصوص آموزش و پرورش كه بزرگترين و مهمترين نقش را دارد، سازمان مسكن و شهرسازي، شهرداري ها كه امكانات زيادي دارند ولي آن گونه بايد همكاري نمي كنند. خود مجموعه تربيت بدني و ...
نقش آموزش و پرورش كه تنها در همان ۱۲ سال تحصيلي دوران دانش آموزي است؟
درست است كه دانش آموزان تنها ۱۲ سال زير نظر آموزش و پرورش هستند اما ۱۲ سال سرنوشت ساز. يكي از مشكلات عمده در مدارس ميز و نيمكت هاي بچه ها ست كه كاملاً غير استاندار است . مگر مي شود فيزيك بدني بچه اول ابتدايي ما با دانش آموز سال آخر متفاوت نباشد.
ساعات زيادي از عمر بچه ها روي همان نيمكت هاي غير استاندارد در سن رشد سپري مي شود كه خودش آسيب زيادي است. در ضمن الگو در مدارس بسيار مهم است. به ويژه در سن ابتدايي كه بچه ها الگو پذيري صرف از معلمان خود دارند، استفاده از نيروهاي مازاد تنها به اين جهت كه نيروي رسمي آموزش و پرورش هستند براي تربيت بدني آسيب جدي ديگري است. معلمان ورزش متولي سلامت هستند اما وقتي شما از معلمي استفاده مي كنيد خودش اطلاع كافي از فيزيك بدن بچه ها ندارد و سلامت آنها را تشخيص نمي دهد و يا با روحيه كسل و با كفش پاشنه بلند به مدرسه مي رود آيا مي تواند الگوي مناسبي براي دانش آموز دختر ما باشد؟ اين را در نظر بگيرد كه سرمايه گذاري و معرفي الگوي درست براي بچه ها در سن مدرسه تضمين سلامت آينده است. گرچه ما نمي توانيم در همه خانواده ها نفوذ داشته باشيم ولي اين بچه ها مبلغان و سفيران ورزش در خانواده ها شناخته مي شوند. سرمايه گذاري در دوران مدارس علي الخصوص سن ابتدايي كه الگوپذيري كودكان بسيار بالاست سلامت آينده بسياري از خانواده ها را بيمه مي كند.
و در نهايت پيشنهاد شما براي حل اين معضلات و مشكلات چيست؟
من يك كارشناسم كه چون اجراي اين طرح را برعهده داشتم با مشكلات بيشتري برخورد كردم ولي از مسوولين مي خواهم جاي اينكه اين مساله را ناديده بگيرند و در واقع به پاك كردن صورت مساله بپردازند. قدمهاي جدي براي سلامت دانش آموزان به ويژه دختران بردارند. براي پركردن چاله به چاه نيافتد، اگر امروز براي درمان هزينه نشود فردا دولت بايد ۱۰۰ ها برابر هزينه كند.
اگر به درمان و ارائه راه حل هاي كوتاه مدت نپردازيم و براي امروز ورزش دختران هم هزينه نكنيم ساليان بعد همچنان دچار مشكل هستيم. نسل امروز و نسل بعدي دچار همان سيكل معيوب مي شود كه به هر حال بايد از جايي آن را شكست براي حل آن اقدام كرد.
پرده دوم: سالن تنيس خاكي مجموعه الغدير
خانم حسن نايبي:شما بيش از ۴ سال است كه به عنوان معاون ورزش بانوان در تربيت بدني هستيد نگاه شما به ورزش زنان چگونه است؟
معاونت ورزش بانوان سعي دارد كه در دو سطح ورزش قهرماني و همگاني كار كند در ورزش همگاني بايد ظرفيت سازي صورت بگيرد و به جايگاه واقعي خود دست پيدا كند و روز به روز به ورزشكاران سازمان يافته اين ورزش افزوده شود. ورزش همگاني اگر در بين زنان نهادينه شود مادراني سالم و بالطبع جمعيتي سالم خواهيم داشت كه سبب نشاط و شادابي جامعه در بلند مدت خواهد بود. غير از آن نگاه قهرماني هم به ورزش زنان داريم. حمايت و جذب استعدادها و نخبگان ورزشي كه در سطح استان شناسايي مي شوند رساندن آنها به جايگاه واقعي در سطح كشور، آسيا و جهان تا هم معرف برترين هاي استان باشند و هم رشته هاي مدال آور در قزوين شناخته شود. ضمن اينكه با معرفي برخي قهرمانان امكان ادامه تحصيل آنان از طريق تيم ملي و بدون كنكور و يا امكان اشتغال آنها فراهم شود.
وضعيت ورزشكاران زنان در چند سال اخير چگونه بوده است؟
در سال ۱۳۸۴ تعداد ورزشكاران زن ۱۲۲۰۵ نفر بود و در سال ۱۳۸۵ به ۱۳۰۰ نفر افزايش يافته است الان حدوداً يك سوم ورزشكاران ما را زنان تشكيل مي دهند.
چرا يك سوم!؟
بايد بپذيريم كه تنوع رشته هاي مردان بيشتر است. آنها مي توانند از فضاهاي باز و عمومي براي بعضي از رشته ها مثل شنا، فوتبال ، كوهنوردي استفاده كنند؟
مثل كوهنوردي!
مگر زنان نمي توانند...
ورز ش كوهنوردي زنان بيشتر حالت گل گشت دارد تا حرفه اي
حذف معاونت ورزش بانوان از چارت سازمان تربيت بدني به ضرر ورزش بانوان تمام نشد!؟
تنها حذف چارت بانوان نبود بلكه طرح ادغام ورزش زنان و مردان باعث ركود و افت شديد ورزش زنان گرديد. مديريت زنان حذف شد. مردان در راس ورزش بانوان قرار گرفتند و از پشت درهاي بسته تنها به بيلان ورزش بانوان نگاه مي كردند و براي آنها تصميم مي گرفتند، نگاه مثبتي به ورزش زنان نبود. آنها از كم و كيف مسابقات، انجام داوري، مربيگري آگاه نيستند. بعد از انقلاب ورزش زنان دچار تحول زيادي شده است، ما مسابقات زيادي حتي در سطح ميزباني كشورهاي اسلامي برگزار كرديم و هيچ مشكلي نداريم و اين نگاه دور وغير منصفانه است.
اخيراً با پيگيري هاي مدير كل ورزش بانوان - دفتر توسعه ورزش بانوان كشور- پست معاونت براي كليه استان ها لحاظ شده كه قدم بسيار مثبتي براي جهش و احياي دوباره ورزش بانوان است اميدواريم هرچه سريعتر اين اتفاق صورت بگيرد تا از حق و حقوق ورزش زنان بتوان مستدل دفاع كرد.
به نظر مي رسد چون ورزش زنان در بسياري از رشته ها در عرصه هاي بين المللي نمي توانند شركت كنند و مدال آور باشند هزينه و سرمايه گذاري براي آنها به منزله هدر دادن سرمايه است.
زنان تابع شرايط هستند ما به لحاظ عرفي و شرعي نمي توانيم در مسابقات حضور داشته باشيم وگرنه مدال آوري زنان در مسابقات بين المللي و المپيك اصلاً دور ار ذهن و ضعيف نيست. الان با طرح هايي كه در سطح كشور انجام شده سازمان درصدد تهيه پوشش اسلامي براي ورزشكاران زن است تا بتوانند در مجامع عمومي با پوشش اسلامي ظاهر شوند براي اولين بار تيم واليبال به تيم تايلند اعزام شد و تيم بسكتبال با لباس طراحي شده اواخر مهر به مالزي اعزام مي شود. اميدواريم دولت حمايت بيشتري در اين خصوص بكند و زنان بتوانند به جايگاه واقعي خود دست پيدا كنند.
در حال حاضر روساي هيات هاي ورزشي ما مرد انتخاب مي شوند و طبق قوانين نانوشته زنان نايب رييس مي شوند!
زنان ما اين جسارت را ندارند تا به عنوان رييس هيات ظاهر شوند زنان بايد خودشان بخواهند. مشكلي كه در رييس هيات شدن زنان وجود دارد اين است كه آنها بايد به ورزش مردان هم در همان رشته رسيدگي كنند و اين كار را مشكل مي كند. زني كه شهامت آن را داشته باشد و در كار مديريت و اجرا موفق شود خيلي كم است و عموماً خود زنان داوطلب رييس هيات شدن نمي شوند.
ولي گويي غيرازعواملي كه شما برشمرديد سقف كاذب و شيشه اي هم هست كه مانع آن مي شود!
بله به هر حال مشكلاتي كه وجود دارد كه كسي هم منكر آن نيست الان روساي هيات هاي هاكي، آمادگي جسماني و بيماري هاي خاص ما زن هستند.
چرا خود افسانه حسن نايبي رييس هيات نمي شود!؟
يكي از دلايل اين است كه من كارمند تربيت بدني هستم و طبق بخشنامه هاي موجود نمي توان هم كارمند تربيت بدني بود و هم رييس هيات.
ولي از همكاران شما چند نفري هستند كه براي مدت زيادي هم رييس هيات بوده اند.
رياست من براي هيات بسكتبال در زمان آقاي پاشا مطرح شد كه ايشان به طور ضمني موافقت كردند و بحث مسكوت ماند
مي گويند دغدغه شما به ورزش مورد علاقه خودتان يعني بسكتبال است و براي بقيه رشته ها آنطور كه بايد پيگير نيستيد!
اين طور نيست! اگر فرد ديگري محق باشد مي تواند بيايدو كار كند و من تمام سعي خودم را مي كنم تا عدالت رعايت شود اين اصلاً منصفانه نيست من هر تلاشي كه براي بسكتبال كردم براي رشته هاي ديگر نيز لحاظ كرده ام. براي ماندن واليبال در سوپر ليگ، استفاده زنان از فضاهاي ورزشي ، حمايت از ورزشكاران در كليه رشته ها...
اما من مربي بسكتبال هستم و رشته مورد علاقه ام هست. خالصانه هم وارد گود ورزش شدم خالصانه هم عمل كرده ام. من در اين مدت ۳ سال كه مربي سوپر ليگ بودم حتي ريالي هم حق الزحمه دريافت نكردم و توقعي هم نداشته ام در حالي كه مربيان ديگر هم اين طور خالصانه كار كنند، حتماً ورزشكاران زن را بر روي سكوها خواهيم ديد.
ضمن اينكه پس از طرح ادغام اصلاً اعتباري براي ورزش بانوان در اختيار نمي گذارند كه حالا بيشتر آن را براي بسكتبال هزينه كند. همه اعتبار ورزش تربيت بدني در اختيار روساي هيات ها قرار مي گيرد و آنها اگر بخواهند به ورزش زنان اختصاص مي دهند و در اختيار نايب روساي خودشان .
اگر "بخواهند" بودجه به ورزش زنان اختصاص مي دهند! مگر ملزم نيستند!؟
بسياري از روساي هيات ها در بحث بودجه ها اعمال سليقه شخصي مي كنند و همان ۳۰ درصد را هم در اختيار بانوان قرار نمي دهند.
مگرنظارتي بر هزينه كردن اعتبارات بودجه يك هيات نيست تا برگزاري مجمع عمومي؟
مااز طريق مدير كل مي توانيم اين الزام و نظارت را داشته باشيم يا از طريق هماهنگي با نايب روسا كه بسياري از آنها فعال و پيگيرهم نيستند. در واقع كار اصلي معاونين ورزش بانوان حمايت از نايب رييسان هيات هاست.
چرا ۳۰ درصد بودجه به ورزش زنان اختصاص مي يابد!
از آنجايي كه يك سوم ورزشكاران سازمان يافته را زنان تشكيل مي دهند ورزش استان هم مصوب كرده ۳۰ درصد زنان و ۷۰ درصد بودجه به ورزش مردان اختصاص مي يابد.
اين روزها با هر كسي كه حرف مي زنيم بحث كمبود امكانات را مطرح مي كند ولي گويي اين مشكل در ورزش زنان بسيار حادتر است.
بله خوب در شهر قزوين دوتا سالن سرپوشيده و يك سالن تنيس مختص زنان است و بقيه امكانات ما مردان به صورت مشترك استفاده مي شود.
ولي بحث اين وجود دارد كه ساعات مرده به ورزش زنان اختصاص مي يابد!
استان زنجان آنقدر امكانات دارد كه همه رشته ها يك سالن اختصاصي دارند و زنان و مردان مي توانند با زوج و فرد كردن امكانات از آنها استفاده كنند ولي اينجا حتي آقايان سالن مجزا هم ندارند تا برسد به ورزش زنان... بعضي از سالن هاي تازه اضافه شده است ما در رشته هايي مثل هندبال و فوتسال مجبوريم با همين امكانات بسازيم تا شايد اين مشكلات در آينده برطرف شود.
چند وقت پيش كه با مسوول طرح سنجش ساختار قامتي دانش آموزان صحت مي كرديم اين بحث مطرح شد كه بسياري از دختران دانش آموز دچار مشكل حركتي هستند بنابراين جذب و كشف استعداد نخبگان ورزشي بسيار كم و محدود است؟
نتايج طرح سنجش قامتي كه چندي پيش توسط آموزش و پرورش انجام رسيد اصلا اميدوار كننده نبود ۸۷ درصد دختران دچار فقر حركتي هستند ولي اين مشكل در رده سني خاصي است و تعميم دادن آن به همه دختران صحيح نيست. ما استعدادهاي خوبي داريم ولي متاسفانه درورزش استان اصلا استعداديابي صورت نمي گيرد ما بايد كارشناسان خود را به مسابقات داخلي و حتي در زنگ ورزش مدارس انجام اعزام كنيم و ساختار بدني كه در هر رشته نيازمند آن هستيم شناسايي كرده و روي قهرماني آنها كار كنيم.
ولي نگاه بسياري از مسوولان به ورزش زنان نگاه جدي نيست و بيشتر به عنوان بيلان از آن استفاده مي شود!
اگر به ورزش زنان توجه شود مدال آورتر از رشته هاي مردان خواهد بود. در همين المپياد ايرانيان كه محك بسيار خوبي براي ورزش ايران بود. زنان در ۲۱ رشته و مردان در ۲۳ رشته شركت كردند. ما در رشته هاي دو ميداني، جودو، تكواندو، بسكتبال، داراي مدال شديم و در رشته هاي واليبال، هندبال، ژيمناستيك، شنا مقامات خوبي در سطح كشور و در بين ۳۰ استان كسب كرديم ضمن اين كه در رشته هاي آمادگي جسماني، بسكتبال نشسته كه مقام آوري قزوين محرز بود اصلامسابقه اي برگزار نشد كه يكي از اصلي ترين ضعف هاي اين مسابقات در اين المپياد هم مي شود.
مطبوعات، صدا و سيما در خصوص ورزش زنان تنها به همان فاكس روابط عمومي هيأت ها توجه مي كنند، وقتي به آنها گله مي كنيم مي گويند مسابقات زنان را اطلاع نمي دهند.
-بحث اصلي در پوشش خبري، نوع پوشش ورزشكاران زن است، در هيچ صورتي نمي توان از ورزش زنان گزارش تصويري گرفت مگر اينكه مسابقات جنبه برون مرزي داشته باشد مثل قايقراني كه پوشش اسلامي داشته باشند و گرنه در رشته هاي توپي ما اصلا چنين امكاني عملاٌ وجود ندارد.
ولي شايد پس از سال ها خانواده ها احتياج داشته باشند تصوير شفاف از ورزش زنان داشته باشند.
مادران اين امكان را دارد كه در مسابقات بيايند و فعاليت هاي دخترانشان را ببيند ولي به دلايل مشكلات عرفي و شرعي ما نمي توانيم شاهد حضور پدران در ورز شكاران باشيم.
شايد عدم حمايت خانواده از ورزشكاران همين باشد، بسياري از كساني كه روي آنها سرمايه گذاري مي شود وقتي ازدواج مي كنند و ياامكان تحصيل برايشان فراهم مي شود ورزش حرفه اي را رها مي كنند؟
من اين را مي پذيرم ولي هستند دختراني كه بعد از ازدواج به ورزش روي مي آورند و يا پس از قبولي در دانشگاه ها ورزش حرفه اي را دنبال مي كنند ، بايد روي نگرش خانواده ها كار كنيم ورزش با مسايل ديگر هيچ منافاتي ندارد اين مشكلات حل شدني است مشروط بر اينكه خانواده ها با ورزش عجين شوند.
چرا ورزش زنان بدون تماشاگر برگزار مي شود، اين بحث هم سبب اطمينان خانواده ها مي شود هم دادن انگيزه به مادران و هم سبب جذب اسپانسر؟
اين دقيقاً مشكل ماست. ما در بحث تبليغات، نصب پلاكارد، بنر، دچار ضعف جدي هستيم و نتوانستيم ورزش زنان را پوشش تبليغاتي دهيم، ضمن اينكه بسياري از فعاليت هاي ما در تابستان انجام مي شود كه مدارس تعطيل است و ما نمي توانيم از پتانسيل آموزش و پرورش استفاده كنيم.
اين كار وظيفه معاونت ورزش بانوان است؟
نه مسوول آن روابط عمومي هيأت ها هستند كه زيرنظر روساي هيأت ها فعاليت مي كنند ولي ما در خصوص جذب اسپانسر تلاش زيادي كرده ايم تا از طريق حمايت آقاي استاندار اين مشكل را تا حدودي حل كنيم .
از طريق استاندار يا مشاور امور بانوان ايشان؟
نه خير از طريق خود آقاي استاندار.
و بالاخره كلام آخر؟
ما در ورزش كار حرفه اي و فني خودمان را انجام مي دهيم. نبايد هم دست ياري به سوي كسي دراز كنيم. درست نيست كه ما توقع كمك از كسي داشته باشيم بلكه مسوولين، دست اندركاران هستند كه بايد به سراغ ما بيايد ورزشكاران آبروي يك مجموعه هستند و اين مستلزم تصحيح نگاه و نگرش صحيح آنهاست، اميدواريم به زودي شاهد تغييرات بسيار مطلوبي در ورزش استان، ويژه ورزش زنان باشيم. يكشنبه ۲۵ شهريور ۱۳۸۶ ۱۳:۳۳:۳۱ |
سه شنبه ۲۰ بهمن ۱۳۸۸
|
